01/11/2008 - Ankara – 15/11/2008 - Malatya

Sonbaharın geldiğini nereden anlıyorsunuz? Kestane ağaçlarının genç yaşta kaybettiğimiz yapraklarının cenazesini kaldırmaya gelen çöpçülerin mutat hareketlerinin törensel bir havaya belenmesinden mi? Ankara’da havaların en keskin bıçaklara has bir keskinlikle soğuyup, güneşin bir Monet resmindeymişçesine hükmünü kaybetmeye başlamasından mı? İzmir Kordon’da karıncalar gibi gezinen insanların umursamazlıklarının sokak kedilerinin gözlerine yerleştirdiği nemli hüzünden mi? Okulların açılmasıyla sabah akşam kara önlükler içerisinde sokaklara dökülen çocukların bir asker ciddiyeti ile sırtlarında taşıdıkları çantalarının en ücra köşesine fırlatılmış olan Hayat bilgisi kitabından mı? Bastak’ta cayır cayır yakılmaya başlanan sobaların 70 yıllık bir tiryaki edasıyla öfleye püfleye havaya üfledikleri dumanın içindeki tezek kokusunun genzinizi yakmasından mı? Malatya’da kanalın suyunun azarken çıkardığı sese inat avaz avaz bağırmaya başlayan kargaların ayan beyan kendilerini ortalığa atıp balkonlarda kurumaya bırakılan sucukları didiklemek için fırsat kolluyor olmalarından mı? İstanbul’da yaz boyu sakin güneşlenen denizin, kendinden kurtulmak için çırpınmaya başlaması ile dalgaların sahili dövmesinden mi?  Yoksa Mersin’de günlerin sahil boyunca üst üste yığılmış koca koca kayaların bembayaz siluetlerini yalayarak kısalmasından mı? Nereden anlıyorsunuz sonbaharın geldiğini?
Ben hiç bir zaman emin olamıyorum, bu gelenin sonbahar olup olmadığından. Gözlerimi yere dikip uzun uzun seyrediyorum “yaşadığım bu topraklara mı” geldi sonbahar diye. Sonra göçmen kuşların peşinden kanatlanıyor bakışlarım. Sararmış dökülmeyi bekleyen bulutlara takılıyorlar. Bu bulutlar gerçekten yaşadığım şehrin bulutları mı? Bulutlarla beraber yağmur oluyor bakışlarım, bütün şehrin üzerine yağıyorlar. Sonbaharda görüyorum ben şehrin her yerini; göz bebeklerim büyüyor çünkü. Sonbaharda seviyorum ben dünyanın bütün şehirlerini; kalbim aşk korkusuyla daha hızlı çarpıyor şimdi. Ve böylece anlıyorum ki her şehir görebildiğin kadar büyük; sevebildiğin kadar güzeldir. Sonbaharın geldiğini buradan anlıyorum ben. Şehir daha bir güzel oluyor, daha bir büyük. Nerede olursam olayım yenebiliyorum aşka dair korkularımı.